خستگي هايش را نديدند
بي رحمانه به اشك هايش خنديدند
و او را كه كوله باري از غم به دوش مي كشيد
ديوانه خواندند

 عجب روزگار غريبيست...

من همونم که یه ستاره هم نداره....
من همونم که هر روز شبیه خودم از خانه خارج می شوم و شبیه خودم به خانه باز می گردم....
من همونم که لبریز شدم از آرزوهای دور...
من همونم که پر شدم از حسرت....
من همونم که همیشه منتظر یه معجزه بودم.....
من همونم که همیشه تلاش کردم...
من همونم که هیچ وقت اونی که می خواستم نشدم....
تو مرا می شناسی؟
من گم شدم گویا!

ولي من هنوز يك ستاره دارم ...

روزهاست که به این نتیجه رسیده‏ام هیچ‏کس مرا برای خودم نمی‏خواهد، همه مرا به خاطر خودشان می‏خواهند.
با خودخواهی‏های دردآورشان، حسادت‏های کودکانه‏ و عشق‏های افسانه‏ای.

چه خوبه که تولد یک دوست خیلی خیلی عزیز باشه و به میمنتش بعد از مدتها دوباره اینجا آپ بشه. خاله جون تولد مبارک. ببخشید که دیر شد ولی اینو بدونین که من خیلی دوستتون دارم.

برف می‏بارد، به آخر خیابان رسیده‏ام، پشت سرم را نگاه می‏کنم تا رد پای تنهایی را ببینم که از دوردست‏ها شروع شده است.

هستی جان تولدت مبارک !!!

هوا سرد شده است، دست‏های من بیشتر از همه سرما را می‏فهمد.

سرما یعنی دستی که تنها مانده است، هوای سرد امّا یعنی تنهایی دست‏هایت را کسی نخواهد فهمید.

ما سه نفر بودیم.
تو که عاشق غروب شدی، رفتی و رفتی تا به خورشید رسیدی و سوختی
من که عاشق موج شدم، رفتم و رفتم تا در عمق آبی دریا گم شدم
او که زیر سایه‏ی درخت خوابید، رویای آفتاب و دریا دید و رستگار شد.

و هیچ‏کس هنور نمی‏داند شکستن غرور یک مرد دردآور‏تر است یا شکستن قلب یک مرد؟

خانه‏ی کوچک تنهایی من قاب عکسی دارد که در آن نقش چشمان تو هست.
نقش چشمان تو هر صبح به من می‏گوید: عشق دروغ است دروغ.